Een familielid is gediagnostiseerd met kanker. Uitgezaaid, Shit! Ik voel me boos en verdrietig. Ik ga op fietsvakantie voor het goede doel. Ik schrijf een tekst voor donatie op de site van het Koninklijk Wilhelmina Fonds Die stuur ik aan mijn vrienden, vriendinnen, kennissen en familie.
Op die manier wil ik geld ophalen voor kankeronderzoek en medicatie. Ik ben benieuwd. Mijn streven is tweehonderd kilometer fietsen in zeven dagen. En een donatie van 500 euro. Fiets en tassen en ik in de trein naar Groningen, een rugzak met medicatie mee. De trein strandt in Schoonhoven. Werkzaamheden. Er zit niet anders op om alvast zestig kilometer door hei en natuur naar de eerste camping te fietsen. Wat niet onprettig is. Het weer is zonnig. Vol goede moed start ik naar Noordlaren waar camping “De Hondsrug ” ligt. Welke straat moet ik in? Googlemaps zegt rechtdoor. Ik check nog even twee bouwvakker die wijzen me ook die kant op. ” Bedankt he!” “Ayay!”
Nou, de tocht is begonnen.
Via mijn tante ben ik in aanraking geraakt met nivonroute en huizen. Een club met natuurhuizen en prachtige rustige natuurcampings in Nederland. Ik fiets een Nivonroute in Groningen, Friesland en Drenthe. Net voor het donker kom ik aan de bij camping “De Hondsrug.” Gaar maar optimistisch. Mijn veilige helm kan af. Ik krijg een plekje voor mijn lichtgewicht minitentje en blijf een nachtje.
Al vroeg ga ik op weg naar camping ” De Lettelbert.” Ik blijf een nacht. De eigenaar stuurt me bij vertrek linksaf. Mijn knooppuntenbijbel zegt rechtsaf. Ik voel me wat eigenwijs. Bij de uitgang staat linksaf een bordje Groningen. Daar ga ik juist verdaan en kies de andere route. Na zo’n twee kilometer kom ik een ouder echterpaar tegen zittend op een bankje. Ze bevestigen mijn gevoel en blijf op de route. Yes! Het gaat goed! Daarna naar “Allardsoog, “een oud schoolgebouw met warme douches en bedden. En een ouder echtbaar laat me met alle hartelijkheid binnen. Ik ben dankbaar hier te zijn. Twee nachten! Wat een luxe! Het heeft grote gangen. En lokalen zijn ingericht als huiskamer. De teller loopt van 500 naar 700 euro, fantastisch! Al tweehonderd kilometer in de benen, nog honderd te gaan. Gelukkig heb ik een zeemleren broek gekocht tegen zadelpijn. Mijn benen zijn moe en door mijn medicijnen stroperig; ik pauzeer een dag. Ik fiets een stukje om het zuur uit mijn benen te fietsen, en geniet van de bloeiende heide en bossen. Het is stil, mijn stemming is goed. Ik besef dat ik dit kan en dat ik hierdoor iets kan doen voor de patiënten. En sta stil bij wat niet meer kan door de rotziekte. Ik wil doen wat ik kan. En ik wil doorzetten.
Uitgerust? Ik kan weer verder! Bedankt ” Allardsoog” ik kon even bijkomen. Van Allardsoog op weg naar een zuidelijke rustige camping ” De Meenthe” met een meertje in het midden dat vroeger een zwembad was. Ik word hartelijk ontvangen met koffie en cake. Ik vraag aan de eigenaar of je er nog steeds kan zwemmem. ” Er is geen toezicht op waterkwaliteit en ook geen badmeester.”In de ochtend staat de zon op de tent. Het uitzicht is idyllisch en poëtisch vanwege de rust en schoonheid van het begroeide meertje. Bedankt!
Ik fiets door de hei en door bossen. De frisse lucht doet me goed. Bij de volgende rustplek neem ik weer een dag pauze. Mijn telefoon is kapot. Ik heb dus geen google maps en moet afgaan op knooppunten waarin ik inmiddels goed in ben geworden en bordjes, dat is soms zoeken. Terugfietsen, mensen vragen, maar ook dan kom je er. Nog een lange tocht te gaan. Ik ga zitten bij een restaurant en bel huilend een bekende. ” Of ik thuis ben? Nee, nog onderweg; normaal zou ik doorgaan tot mijn tandvlees. Ik neem drie flesjes drinken, twee broodjes kroket en eindig met een cappuccino. Het was prachtig, maar genoeg. Ik zit onder Assen en dat is bijna de plek waar ik mijn tocht begon. Ik heb het rondje dus gemaakt. Ik laat de route die weer leidt naar de eerste camping vanwaar ik begon voor wat-ie is. Heb m ook al een keer gefietst.
Nog 17 kilometer fietsen. Doordat de wind uit het zuid-westen komt weet ik dat als ik de wind in de rug heb ik naar het noorden fiets. Ook de zon schijnt van achter op mijn bol. Ja je wordt creatief zonder telefoon bij de hand;) Daarnaast borden en mensen vragen waar het station is. De mensen werken ook mee. En vinden het ook leuk mee te denken. Dank!
Genieten, ik geef mijn grens aan, bedankt tocht…
Het rondje is gefietst, driehonderd kilometer en ruim 1000 euro opgehaald! Ik ben trots en dankbaar, tja als je echt iets wilt. Maar ik doe het voor de kankerpatiënten en mijn familielid.
kirstens kralen 